Christos Spasitiel w połnocz rodiłsia,
W wiertiepie tiemnom On posieliłsia.

Wot nad wiertiepom Zwiezda sijajet,
Christos rodiłsia, wsiem wozwieszczajet.

I swod niebiesnyj wdrug rastworiłsia,
W wiertiepie tiemnom swiet pojawiłsia.

I cziny Angieł s niebies sletieli,
I "Sława w wysznich" Christu wospieli.

Wdrug anhieł swietłyj letit ottole
I pastucham wiest' niesiot na pole.

Oni pospieszno w wietiep prichodiat,
I w Jasiach biednych Christa nachodiat.

S wielikim strachom u jaslej stali,
I na kolena s molitwoj pali.

Wołchwy s Wostoka w wiertiep prichod
I w jaslach biednych Christa nachodiat.

Gławy skłaniajut u jaslej cari,
Christu prinosiat dragije dary.

A Irod złobnyj w łukawstwie sierca
Powsiudu iszczet Christa Mładienca.

Dietiej niewinnych on ubiwajet,
I krów swiatuju ich proliwajet.

Swiataja Diewa noczju uchodit,
Christu w Jegiptie prijut nachodit.

Kohda że Irod priniał smiert' złuju,
Christos wiernułsia w stranu rodnuju.

I w Galileju On wozwratiłsia,
I w Nazaretie żyt' posielilsia.

Christie Władyko, w Twój dień rożdieńja
Podaj nam tiemnym dar proswieszczeńja.